مشخصات: گیاهی است از خانواده ی جگن ها Cyperaceae علفی و چند ساله که بلندی ساقه های آن به دو تا چهار متر نیز می رسد ساقه های آن شبیه نی با مقطع مثلثی و نرم می باشد به طوری که با فشار انگشت پنبه ای به نظر می رسد و فرو می رود برگ های آن مانند برگ خرما باریک و دراز است. گل های آن به شکل چتر مرکب کروی و سفید یا زرد می باشد که در انتهای ساقه ی گل دهنده ی گیاه ظاهر می شود. تخم آن ریز و حتی ریزتر از تخم شنبلیله و تلخ مزه است این گیاه دارای قسمت زیر زمینی ضخیمی است که طعم آن کمی شیرین می باشد و آن را عسلج گویند موطن این گیاه مصر است و در حبشه فلسطین و سوریه فراوان می روید در ایران گونه های دیگر آن اغلب در کنار آب ها می روید.

ترکیب شیمیایی: مواد مغذی، نشاسته، قند و لعاب در ریشه ی این گیاه وجود دارد.

مزاج: سرد و خشک

مصلح: عسل

خواص:

1. اگر کوبیده ریشه آن را ضماد کنید ورم ها را تحلیل می برد.
2. ریشه آن را در دهان بجوید بوی سیر و پیاز را از دهان برطرف می کند.
3. ریشه آن را خشک کرده بسوزانید و سوخته ی آن را بکوبید و با سرکه بخورید. برای طحال نافع است.
4. خشک ریشه آن را بکوبید به صورت غبار درآورید و بر روی زخم بپاشید برای التیام زخم های تازه و کهنه جراحت های بد و خورنده خصوصاً زخم های خورنده ی دهان و رفع خونریزی مفید می باشد.

مضرات:

• برای احشاء و آلات داخل شکم مضر است.