نام های دیگر: علف سیر، شب بوی انگلیسی

نوع گیاه: بوته

نام خانواده: شبو

قسمت مورد استفاده: تمام گیاه

ترکیب شیمیایی: گلوکوزید مایروزین – سینیگرین – اسانس.

مقدار و دستور مصرف: شیره تازه گیاه را به مقدار 15 الی 5 گرم روزی سه بار.

مشخصات: گیاهی است از خانواده Cruciferae دو ساله و چند ساله به بلندی ۸۰ – ۲۰ سانتی متر برگهای آن پهن قلبی شکل نوک تیز و دندانه دار است. گلهای آن سفید رنگ میباشد که به صورت گروهی در انتهای شاخه ی گل دهنده در بهار ظاهر میشوند میوه ی آن خورجین و به طول ۷۸ برابر پایک آن است که تخمها شبیه تخم خردل داخل آن قرار گرفته اند برگهای آن را اگر بفشارند بویی شبیه بوی سیر از آن به مشام میرسد این گیاه در باغها جنگلها نقاط مرطوب و زیر سایهی درختان می روید در هند انتشار دارد و در ایران در دامنههای کوهساران اطراف تهران و شمیرانات و ییلاقات اطراف در افجه اوشان میگون و در آذربایجان در اهر و در شمال ایران در آستارا و دیلمان به وفور دیده می شود.

خواص:

1. تخم آن در استعمال خارجی در موارد قانقاریایی افزایش تولید چرک و چرکزایی و التیام زخم در بریدگی ها و کوفتگی ها مورد استفاده قرار می گیرد.
2. اگر تخم آن خورده شود معرق و مدر است سینه را نرم میکند ضد کمی ویتامین C است و برای رفع عوارض کمبود ویتامین C در بدن مصرف می شود.
3. اگر گیاه تازه را بخورید و یا آن را خرد کنید و بدون حرارت دادن با فشار شیرهای آن را خارج کرده و بنوشید و یا ۲۰ تا ۵۰ گرم خشک آن را در یک لیتر آب جوش دم کنید و آب صاف کرده ی آن را به مرور بنوشید، خلط آور است و برای درمان بیماریهای سینه مفید می باشد.