نام های دیگر: زقوم هندی

نوع گیاه: بوته

نام خانواده: فرفیون

قسمت مورد استفاده: شیره گیاه و پوست آن

ترکیب شیمیایی: اوفوریونف صمغ، رزین، ایزواوفورال، اوفول، تاراکساسترول، تیروکالل، هنتری آونتن، هنتری اکونتانول.

مقدار و دستور مصرف: 120 الی 300 میلی گرم ازگیاه خشک شده روزی سه بار به صورت دم کرده؛ از عصاره آبی آن (1:1 در 45 درصد الکل) مقدار 0.12 الی 0.3 میلی لیتر و تنطور (1:6 در 60 درصد الکل) مقدار 0.6 تا 2 میلی لیتر.

مشخصات: گیاهی است به صورت درختچه ای کوچک به بلندی سه تا پنج متر تنه ی آن استوانه ای به قطر پانزده تا بیست سانتی متر خیلی پرشاخه و خیلی کم برگ است برگهای آن خیلی کوچک و خطی میباشد. کپسول میوه ی آن به رنگ قهوه ای تیره دانههای آن تخم مرغی و براق است. این درختچه بومی آفریقاست و در هندوستان و ایران نیز میروید و در برخی مناطق نیز کاشته میشود. در ایران در چاه بهار و نیک شهر میروید و به عنوان پرچین از آن استفاده می شود.

خواص:

1. پودر کرده ی ریشه درختچه بیدار را با روغن نارگیل مخلوط کنید و روی شکم بگذارید درد شکم را تسکین میدهد.
2. پوست درختچه بیدار را به صورت ضماد درست کنید و بر محل شکستگی بگذارید. شکستگی استخوان را درمان می کند.
3. ریشه درختچه بیدار را به صورت ضماد به کار ببرید زخم بینی بواسیر و ورمها را درمان میکند و درد را تسکین می هد.
4. مالیدن شیرابه درختچه بیدار پوست را قرمز میکند زگیل را برطرف می سازد، رماتیسم را درمان میکند، دردهای اعصاب دندان و گوش را تسکین میدهد برای تسکین سرفه و درمان آسم مصرف می شود.