نام های دیگر: بابونه، بابونه حقیقی، بابونج، بابونق، بابونه ی شیرازی.

مزاج: گرم و خشک.

ترکیب شیمیایی: آنتمیک اسید، یک گلوکزید تلخ، یک آلکالوئید به نام آنتمین، سولفور، اسانس روغنی آنته من، اسانسی شامل استرها، اسیدها، الکل ها، آنتمول و آزولن ها.

مشخصات: گیاهی است از خانواده ی Compositae، پایا، کوتاه که بلندی آن از یک وجب کم تر و بسیار معطر میباشد. ساقه ی آن به رنگ سبز مایل به سفید است و در بعضی ارقام ساقه ی آن بـــــــر روی زمـ ین گس ترده میباشد. برگهای آن متناوب و بسیار بریده بریده مانند شبت ولی پوشیده از کرک است. گلهای آن مجتمع در یک طبق میباشد که به طور منفرد در انتهای ساقه ی گل دهنده در تابستان ظاهر می شود، در هر طبق گلهای سفید در اطراف دایره و گلهای زرد در قسمت مدور و برجسته ی وسط طبق قرار دارند. این گیاه در اروپا و آسیا انتشار دارد و کاشته میشود در ایران به طور وحشی و خودرو نمیروید ولی سابقاً در باغچه ها به طور پرورشی کاشته می شد.

خواص:

1. جویدن آن در دهان برای التیام زخم های دهان مفید می باشد.
2. بخور دم کرده ی آن در سرکه برای کاهش درد چشم و تقویت آن نافع است.
3. ده تا پانزده گرم از آن را در یک لیتر آب جوش به مدت نیم ساعت دم کنید و آب صاف کرده آن را با کمی عسل شیرین کرده و قبل از هر غذا یک فنجان بنوشید لطیف کننده، تحلیل برنده، مقوی دماغ، اعصاب و نیروی جنسی است برای رفع تب و لرزهای نوبه ای نافع می باشد، ادرارآور و قاعده آور است و در موارد قطره قطره ادرار کردن و بند آمدگی و کم بودن ترشحات عادت ماهیانه مصرف می شود، ترشح شیر را افزایش میدهد، سردرد را تسکین میدهد برای تسکین دردهای عصبی و اسپاسم نافع است، سنگ مثانه راخرد می کند.

مضرات:

• بابونه ی رومی با گردو گنه گنه، تانن املاح، نقره املاح جیوه، سرب و سولفات آهن ناسازگار است و نباید تواما خورده شوند.