نام های دیگر: لول، اور، ليل، لير، مکرزن، بر، اثاب.

مزاج: شیرابه، برگ، پوست درخت انجیر بنگال: طبیعت آن گرم و تر است.

مشخصات: درختی است از خانواده ی Moraceae یا Urticaceae عظیم که از انشعابات و ساقه های هوایی آن ریشههای هوایی خارج شده به زمین میرسد و در آن فرو میرود و ساقههای جدید از درخت را ایجاد میکند به طوری که پس از چندین سال درخت به صورت تالار وسیعی سرسبز با ستونهای متعدد که سقف آن را تاج درخت تشکیل میدهد در میآید برگهای آن بیضی کامل و براق به طول حدود ۲۵ سانتی متر است که اگر بیخ برگ را بشکنند شیره ی سفید رنگی از آن خارج میشود میوه ی آن بدون دم و به اندازه ی یک فندق است این درخت بومی هند شرقی (بنگلادش است. در جنوب ایران نیز می روید و در محدوده ی آبادان تا بوشهر چابهار و تیس انتشار دارد و تعداد معدودی نیز در سایر نقاط جنوب و جزیره ی کیش دیده می شود.

خواص:

1. از کوبیده ی ریشه های هوایی آن برای التیام زخم ها استفاده می شود.
2. تازه ی برگ انجیر بنگال را بکوبید و ضماد کنید برای رفع ورم و آبسه نافع است.
3. آب دم کرده ی پوست درخت انجیر بنگال را بنوشید به عنوان قابض و تونیک در موارد اسهال خونی، اسهال ساده و بیماری قند تجویز می شود.
4. برگ انجیر بنگال را گرم کنید و روی زخمهایی که احتیاج به بخیه دارند بگذارید و محکم ببندید و تا دو سه روز باز نکنید. زخم را به هم می آورد.
5. هر روز دو گرم از ریشه های هوایی آن را بکوبید و با چهار گرم شکر و کمی آب مخلوط کرده بخورید تونیک است برای جلوگیری از سرعت انزال نافع می باشد.
6. شیرابه درخت انجیر بنگال در استعمال خارجی برای تسکین درد در موارد رماتیسم و لومباگو بر روی مواضع استفاده می شود در آغاز ظهور ورم ها به خصوص برای ورم کشاله ران بسیار مؤثر است و دمل را تحلیل می برد و اگر دمل بزرگ شده باشد، سر باز می کند و التیام می یابد.
7. شیرابه درخت انجیر بنگال را قبل از طلوع آفتاب بگیرید و با هم وزن آن شکر مخلوط کرده و ناشتا بخورید، و این کار را چند هفته ادامه دهید و مقدار آن را روزانه از چهار گرم شروع و روزی یک گرم اضافه کرده تا به دوازده گرم برسد، بعد به تدریج روزی یک گرم از وزن مصرف آن کم کنید تا به یک گرم برسد. برای معالجه ی بواسیر از هر نوع که باشد بسیار نافع است برای رقت اسپرم و سرعت احتلام نافع می باشد.