نام های دیگر: فریض، گیجیت کن، نبات النار.

نوع گیاه: بوته

نام خانواده: گزنه

مزاج: گرم و خشک

قسمت مورد استفاده: دانه

مقدار و دستور مصرف: 4 الی 2 گرم روزی سه بار به صورت دم کرده.

ترکیب شیمیایی: موسیلاژ، مواد روغنی، تانن، املاح معدنی، ویتامین ها.

مشخصات: گزنه گیاهی است علفی و چند ساله که ساقه آن چهار گوش بوده و بطور قائم تا ارتفاع یک متر بالا می رو د. این گیاه در خرابه ها ،‌باغها و نقاط مرطوب که چهارپایان از آن عبور می کنند بحالت خودرو می روی ریشه این گیاه خزنده بوده و در ناحیه ای که سبز می شود کم کم تمام منطقه را فرا می گیرد . ساقه این گیاه را پرزها و تارهای مخروطی شکل پوشانده که در صورت لمس کردن ساقه بدست می چسبد و پوست را می گزد که تولید خارش و سوزش می کند و شاید بهمین دلیل آنرا گزنه نامیده اند . تخم آن نرم ، ریز و تیره رنگ و مانند تخم کتان است قسمت مورد استفاده این گیاه برگهای تازه ، ریشه ، شیره و دانه آن است.

خواص:

1. ادرار آور
2. درمان استسقاء
3. دافع اخلاط مضر
4. تقویت نیروی جنسی
5. درمان مشکلات طحال
6. خلط آور (مصرف انجره با ماء الشعیر)
7. درمان زگیل (ضماد برگ انجره با عسل)
8. درمان درد کلیه (انجره با سکنگبین پخته شده)
9. درمان خون دماغ (پاشیدن پودر برگ خشک شده انجره)
10. درمان عفونت رحم ( به صورت حمام ته نشین جوشانده انجره)

مضرات:

1. کلیه (مصرف زیاد)
2. روده (مصرف زیاد)
3. مقعد (مصرف زیاد)
4. مشکلات سوزش مجاری ادرار
5. حساسیت پوستی (به صورت تماس)