نام های دیگر: صیاره، الصبر الامریکی کوواربوتی.

ترکیب شیمیایی: برگ آگاو ترکیب شیمیایی ماده ی هکوژتین، استروئید سایوژنین، هکوژنین، سایوناز، سیزال. ریشه ی آگاو ترکیب شیمیایی نوعی قند به نام آگاور، ساپوتین، رزین.

مشخصات: گیاهی است از خانواده ی Amaryllidaceae گونه های متعدد و مختلفی دارد گیاهی است معمولاً بدون ساقه. برگهای آن ریشه ای و به طور گروهی مستقیماً از ریشه خارج می شوند برگها ،بزرگ ،پهن دراز به طول تقریباً دو متر ضخیم گوشتی زیر برگها محدب و برآمده و روی برگها مقعر به رنگ سبز خاکستری کناره برگها دارای تیغهای تیز و خیلی محکم و خمیده به رنگ قهوهای مایل به سیاه میباشد. گلهای آن به رنگ زرد مایل به سبز متعدد در اطراف محور شاخه ی گل دهنده که از وسط برگها بیرون می آید قرار دارند. طول محور گلها در بعضی گونه ها به ۹-۸ متر می رسد، آرایش گلهای آن پس از چندین سال شاید) پس از ۴۰-۳۰ سال ظاهر می شود سابقاً معتقد بودند که در برخی گونه ها پس از یک قرن ظاهر میشود و پس از آن معمولاً گروه برگهای گیاه از بین میرود این گیاه بومی هند و مکزیک است و در مناطق گرم آسیا و آمریکا انتشار دارد در ایران گونه ای از آن به طور وحشی در بلوچستان در باغ های نصیرآباد می روید و در باغبانی نیز به عنوان گیاه زینتی پرورش داده می شود.

خواص:

1. آب دم کرده ی ریشه آن را بنوشید. مدر، معرق و ضد عفونی کننده است.
2. ضماد شیره ی تازه ی آن برای تسکین درد دندان و رفع ناراحتی چشم مفید است.
3. اگر مغز گیاه خورده شود. تب را قطع میکند. مغز آن را ضماد کنید برای التیام دادن زخم نافع است.
4. شیره ی تازه ی برگ آن را بگیرید و بنوشید. ملین مدر و قاعده آور است، در موارد کمبود ویتامین دریدن داروی مفیدی است.