نام های دیگر: گل افتاب، آذريون، ارواله، طر نشول، عباد الشمس، حشيشة القعرب، زهرة الغريب، آذرگون.

نوع گیاه: بوته

مزاج: گرم و خشک

نام خانواده: کاسنی

قسمت مورد استفاده: سرشاخه های گلدار و دانه و روغن دانه

مقدار و دستور مصرف: 8 الی 4 گرم روزی سه بار به صورت دم کرده.

ترکیب شیمیایی: تخم افتابگردان ترکیب شیمیایی ایاز فنولاز، لینولئین اولئين، يالميتين استه آرین، آراشیدین، پالمیتیک اسید، استاریک اسید، اولئیک اسید لینولئیک اسید ویتامین در این گیاه وجود دارد. برگ افتابگردان ترکیب شیمیایی کاروتن، لوتئین، مواد ازته.

مشخصات: گیاهی است از خانواده ی Compositae یک ساله با ساقه ی قوی و محکم که بلندی آن یک تا ۲/۵ متر هم میرسد. برگهای آن پهن نوک تیز و دندانه دار یا بیدانه و پوشیده از کرک است. گلهای آن به صورت طبق دایره ای شکل و بزرگ به قطر معمولاً چهل تا پنجاه سانتی متر است که دور آن را زبانه های زرد فرا گرفته و در کف گل پر از دانه و تخم می باشد. دانه های آن معمولاً به رنگ تیره یا سیاه و مغز دانه ها سفید است واریتههای مختلفی با دانه های سفید و ابلق نیز وجود دارد.

خواص:

1. آب جوشانده ی ریشه آفتاب گردان را در دهان مزمزه کنید درد دندان را تسکین می دهد.
2. برگ تازه تازه آن را آب بگیرید و نصف استکان آب آن را بنوشید، قاعدگی را باز می کند و باعث سقط جنین می شود.
3. آب جوشانده ریشه آفتاب گردان را را خشک کنید بعد مثل غبار نرم بسایید. سپس خمیر کرده و بر کمر ضماد کنید. هوس های جنسی را تقویت می کند.
4. تخم آفتاب گردان مدر و نرم کننده ی سینه است برای رفع ناراحتی های برونش ها حنجره و صاف کردن صدا، ناراحتی های ریوی و تسکین سرفه و سرما خوردگی نافع است. برای خیلی کردن سم عقرب مفید بوده. بینایی را تقویت می کند.
5. گل آفتابگردان دافع سموم است، مفتح سد دماغی و کبدی و تقویت کننده، معده جگر و باه می باشد. جهت ام الصبیان و بواسیر مفید است جراحت ریه را بر طرف می سازد. یرقان را درمان می کند درد دندان را تسکین می دهد. از عصاره ی گل های تازه ی آفتابگردان برای رفع تب همچنین تب مالاریا استفاده می شود.